Wśród kobiet panuje powszechne przekonanie, że mężczyźni nigdy nie robią dwóch rzeczy: nigdy nie rozmawiają i nigdy nie słuchają. Jeśli to prawda, to nie wiem, co mężczyźni robią przez większość czasu. To tak, jakby powiedzieć komuś, kto stoi przed tobą: „Nigdy Cię tu nie ma". „Jestem tutaj teraz", odpowiadamy, a wtedy słyszymy od naszej kobiety: „Nie o to mi chodzi". Najwyraźniej nie o to...

Kiedy kobiety zarzucają mężczyznom, że „nigdy nie rozmawiają" (mężczyźni oczywiście), a oni odpowiadają: „Teraz z Tobą rozmawiam", okazuje się, że nie jest to właściwa odpowiedź. Mężczyzna mówi o fizycznej czynności wydawania głosu poprzez wprawianie w wibrację strun głosowych za pomocą wydmuchiwania powietrza przez krtań. Kobiecie natomiast chodzi o komunikowanie werbalną drogą uczuć.

Dla mężczyzny rozmowa musi mieć cel, wybierają zatem najprostszy sposób na przekazanie swoich myśli. Rozmowa służy realizacji jakiegoś ważnego zadania. Dla kobiet sama rozmowa jest najważniejsza. Jest piękną relaksującą podróżą, polegającą na wymianie myśli i jednoczesnym aktywnym słuchaniu. Podróż już jest celem. Rozmowa może być przerwana w każdym momencie, a mimo to będzie zadowalająca. Dzieję się tak, ponieważ w rozmowie kobiety, która nie chodziło w niej o nic konkretnego poza samym rozmawianiem, (chyba, że jest to moment, gdy kobieta pragnie podzielić się czymś bardzo ważnym dotyczącym jej uczuć - wtedy przerwanie rozmowy jest bolesne.) Jednak zazwyczaj każdy temat poruszony w rozmowie może stać się dla kobiet pretekstem do nawiązania pewnej zażyłości, bliskości, po prostu dzielenia się doświadczeniem życiowym.

Mężczyźni nie mają nic przeciwko tym celom; oni po prostu osiągają je w inny sposób. Mężczyźni budują relację nie poprzez dzielenie się swoimi uczuciami, lecz poprzez wspólne działanie. W czasach prehistorycznych mężczyźni przez tysiące lat spędzali większość swojego czasu w dzikim buszu polując na zwierzynę, by mieć czym nakarmić swoją rodzinę. W czasie tropienia, gonitwy i walki ze zwierzyną rozmawiali ze sobą głównie wtedy gdy mieli konkretny cel - musieli ustalić, kto idzie pierwszy, kto zaatakuje z której strony. Ich relacje budowała się nie w rozmowie lecz poprzez współdziałanie jakim była wspólna walka w imię tego samego celu. W tym samym czasie kobiety spędzały czas w jaskiniach, pilnując domowego ogniska i zajmując się dziećmi. Wykonując swoje prace rozmawiały ze sobą, dzieliły się swoimi doświadczeniami, radościami i smutkami budując relacje poprzez rozmowę.

Mimo następujących zmian cywilizacyjnych i kulturowych w kwestii budowania relacji jesteśmy wciąż bardzo podobni do naszych pra-przodków. Dla kobiet rozmawianie o swoich uczuciach jest czymś naturalnym. Mężczyzna zazwyczaj musi się tego nauczyć. Nie jest to dla niego łatwe. Pewnemu chłopakowi jadącemu tramwajem zadzwoniła komórka. Spojrzał na wyświetlacz i z westchnieniem pożalił się koledze - najgorzej jest gdy dziewczyna ma do Ciebie darmowy numerek, ja rozumiem pogadać, ale trzy godzinny dziennie? Prawdopodobnie chłopak ten nie wiedział już, co mógłby opowiedzieć swojej dziewczynie. Ona natomiast dzwoniła nie by się dowiedzieć czegoś konkretnego, lecz by po prostu z nim porozmawiać, podzielić się swoimi uczuciami.

Rozmowa o uczuciach nie jest dla nas mężczyzn czymś naturalnym. Jeżeli jednak kochamy swoje kobiety to jesteśmy w stanie dla nich zrobić bardzo wiele -Także nauczyć się rozmawiania o uczuciach. Na początku musimy jednak wiedzieć, jak ważne jest to dla kobiety. Gdy to zrozumiemy nabieramy motywacji by zrobić to dla niej i nauczyć się dzielenia swoimi uczuciami. Bardzo ważną rolę odgrywa tu kobieta, która może pomóc mężczyźnie poprzez zauważanie, pochwalenie i podziękowanie, że podzielił się swymi uczuciami.

W artkule wykorzystano fragmenty książki Stephen Arterburn "Mężczyźni i ich sekrety"

Przecztaj też Dziś prawdziwych mężczyzn już nie ma?